ऋतु

 

एक मऊसूत मफलर आहे

विकायचा नाहीये, देऊन टाकायचाय

जुना असल्यामुळे त्यावर फुलं आली आहेत

ती त्याची आहेत.

तो काढल्यापासून माझ्या अंगावर काटे आले आहेत

ते माझे आहेत.

 

*

 

वाळत टाकलेल्या रेनकोट खाली

जमा झालेलं थारोळं

आणि रस्त्याच्या खळग्यात जमलेलं डबकं

एकाच पावसाची पिल्लं आहेत.

 

तुला सगळ्यासकट मान्य असेन

तेव्हाच भिजायला ये.

 

*

तेजस

अल्कोहोल

माझ्या काही खाजगी इच्छांचे टवके ,

आसुसलेल्या काही क्षणांची वाळवणे

स्वप्नांची काजळी

निरुपयोगी मलमासारख्या समजुती

जे मिळेल ते मी मनातल्या हातभट्टीत फेकतो

आणि ferment होत राहतं

माझं अल्कोहोल .

काळसर गंधाचं  toxic रंगाचं

 

त्याची चव बदलत राहतेय

तरी आकार तोच  राहतोय बाटलीचा

ज्याचा मला आता कंटाळा येतोय

 

पण जर ते बनवलच नाही

तर त्या खाजगी इच्छा, स्वप्नं, समजुती

उगाच साचत जातील

आणि नाही त्या गोष्टी

खोलीत आलेल्यांना टेबलावर सापडतील

“दारू न पिता फजिती होण्यापेक्षा …. ”

ह्या तत्वावर माझी हातभट्टी सुरु आहे

 

माझ्यातच तयार झालेल्या अल्कोहोलचे घोट घेत मी चालत निघतो

तो रस्ताही मला आता दारूसारखाच बाटलीबंद वाटतोय

मी ती बाटली फोडली

तरी मला चकव्यासारखा तोच रस्ता पुन्हा लागेल

आणि पुन्हा मला मी तिथेच आणि तसाच दिसत राहीन

 

इतर गोष्टींसोबत  आता मी हातभट्टीत

माझी खंत मिसळतोय

त्यात मागच्या फडताळावरचे

न तपासून पाहिलेले राग

आणि काही वाह्यात आकर्षणे ओततोय

नव्याने तयार होणारे अल्कोहोल मला झेपेल का माहित नाही

पण ते त्या बाटलीत ओतलं कि ती बाटली पार वितळून जाणार हे नक्की

आणि ह्या क्षणी

मला तेव्हढी शाश्वती पुरेशी आहे

 

  • तेजस

 

आकर्षण

तुझ्याबद्दलच्या आकर्षणाची कुत्री

मी आतल्या खोलीत कोंडली.

तू आल्यावर ती भुंकत बसली.

 

जे लपवायचं होतं

जगजाहीर झालं.

 

*

 

Tattooच करून घेतला असता

पण मग तो सतत दिसला असता,

पुरावा बनला असता.

 

रोज लावलेलं आकर्षणाचं अत्तर

उडून तरी जातं.

 

*

 

तेजस

 

किनार्‍यावरचं काहीसं

इथे यायच्या आधी

मी हा समुद्र किनारा एका छायाचित्रात पाहिला होता

त्या चित्रात ना त्याची भरती दिसत होती

ना त्याच्या सूर्यास्ताचा विलक्षण पसारा.

इथे यायचं त्या चित्रावरून ठरवलं

तेव्हा हे ही दिसत नव्हतं

की याच्या वाळूवर

एखाद्याच्या तरी पाऊलखुणा

आहेत की नाही…

 

*

 

आपल्याला फक्त पतंग दिसतो

वारा दिसत नाही

म्हणून मी डोळे मिटलेत.

तुम्ही याला सत्याची भिती म्हणताय

मी जाणीव म्हणतोय.

*

 

स्व्प्नं पडत नव्हती त्या रात्री

मग मी कंटाळून

दोन तीन तारेच पाडले.

सकाळी शोधले तेव्हा सापडले नाहीत

मग वाटलं स्व्प्नंच पडली असावीत.

 

*

Believe me, please

The night is defied by neon lights

and yet so much stays out of sight

You are likely to miss it

It’s not for sale

And so it’s never advertised.

 

But believe me when I say it’s there

True enough to lay it bare

Yet, you probably won’t find it done

and so you’ll walk by unawares

 

Will try and make it’s presence felt

for those not seeking evidence

So don’t look for it, just close your eyes

You’re not meant to visualise.

 

It’s something not to see

and yet believe

Though I may not wear it

on my sleeve .

But believe me please  when I say it’s there

Can you see it now ?

Just laid it bare.

 

 

Tejas

प्रायव्हेट स्पेसशिप

मी माझ्या प्रायव्हेट स्पेसशिपमधून प्रवास करतो तेव्हा कुणालाच सांगत नाही

त्यात इंधन अपोआप तयार होतं, आणि टाकी भरली कि मला निघावं लागतं.

माझ्या प्रायव्हेट स्पेसशिपमध्ये बसून मी माझ्या खाजगी आकाशात जातो

आणि माझ्या सिक्रेट ग्रहावर land करतो.

ठिकाण सिक्रेट असलं तरी

मला माझ्या ओळखीचे काहीजण भेटतात.

 

पृथ्वीवर राहून गेलेल्या गोष्टी मला तिथे सापडतात.

 

ते खरं का हे खरं, हा प्रश्न

एखाद्या biodegradable वस्तूसारखा विरून जातो.

 

 

माझ्या सिक्रेट ग्रहावरचे काही रस्ते केळ्याच्या  सालांचे आहेत

मला खात्री असते

मी तिथे गेलो कि घसरून पडणार

तरी मी जातोच.

ह्या ग्रहावरच्या सगळ्या कुत्र्यांची शेपूट  वाकडी आहे.

 

ह्या ग्रहावरची gravity पृथ्वीपेक्षा खूप कमी असल्यामुळे

हवं तितकं खोटं बोलून सुद्धा

आपला रथ जमिनीवर येत नाही.

इथल्या जमिनीवर येतात

पृथ्वीवर साठवून ठेवलेल्या बियांची फुलं.

 

अपेक्षित व्यक्ती अचानक भेटणार

म्हणून मी एक गुडांगरम खिशात ठेवूनच असतो

ती त्या व्यक्तीबरोबर शेअर करताना

त्या सोडलेल्या धुराचे स्पीचबबल्स होतात

आणि उगाच देवदास ish तर्क लावावे लागत नाहीत तिच्या वागण्याचे

हि कॉमिकबुकी सोय मी  मुद्दाम करून ठेवलीये माझ्या सिक्रेट ग्रहावर

 

अजून एक सोय अशी

कि इथे दिवस-रात्रीचे चक्र सैल आहे

दुपार धरून ठेवता येते हवी तर

संध्याकाळ उशीसारखी डोक्याखाली घेऊन

हवं तितका वेळ रमता येतं विचारात.

माझ्या पृथ्वीवरचं टाईमटेबल मोडकळीत  काढून

इथे त्याच्या लाकडांची bonfire करतो

दुसरी गुडांगरम तिने आणलेली असते

जी आम्ही त्या bonfire च्या ज्वालांवर पेटवतो

गुडांगरम संपली कि मी निघतो

पृथ्वीवर शक्य नसलेले काही स्टुपिडसे डायलॉग होतात आमच्यात

आणि मी पुन्हा माझ्या प्रायव्हेट स्पेसशिपमध्ये जाऊन बसतो

 

इंधन फक्त इथे येण्यापुरतं असतं कायम

कारण परत जाताना पृथ्वीच्या सत्याचं गुरुत्वाकर्षण

इतकं निर्दयी असतं

कि ते अपोआप खेचून घेतं स्वतःकडे माझी स्पेसशिप.

 

परतल्यावर थोडावेळ माझ्यावर माझ्या सिक्रेट ग्रहाचे परिणाम दिसतात

कपड्यांना गुडांगरमचा वास राहतो काही तास

अश्यावेळी मी फार बोलणे टाळतो

कुणी विचारलेच काही तर मोघम उत्तरे देतो

चेष्टेत सांगतो माझ्या प्रायव्हेट स्पेसशिप

आणि सिक्रेट ग्रहाबद्दल

साहजिकच सगळे  त्याला जराशी गम्मत समजतात

मग मी हसतो

आणि अलगद विषय दुसरीकडे वळवतो

माझ्या ग्रहावरील विश्वाला

कधी सत्याची अब्रू मिळणार नसली

तरी त्यावर खोटेपणाचे आरोप नकोत म्हणून.

 

कौतुक होणं आणि हसं होणं

ह्यामध्ये खरंतर

इतपतच अंतर असतं.

 

 

  • तेजस

स्पर्श

 

मी लाज सोडली नाही.

ती  मागे राहिली आपणहूनच

तिचा शोध काल संपला असावा

माझा प्रवास अजून चालूच आहे

 


 

तुझ्या eccentricity च्या स्पर्शाचे व्रण

मी माझ्या whimsicality  च्या  पाण्यात धुतले

तेव्हा कुठे जखम

मिरवण्याच्या लायकीची झाली!

 


 

तेजस